Stichting HERO

Irene en Faro

Stamboomnaam: Faro met Leeuwenmoed

Biografie van Irene en Faro

  • Sinds 21 juni 2013 ben ik weduwe, en woon ik alleen.
  • Ik heb diabetes type 1 (vanaf 1967), en ben nu onder behandeling bij het Refaja ziekenhuis/Stadskanaal.
  • Wij zijn vanuit Almere hier in 2001 komen wonen, in een vrijstaand huis in Alteveer, samen met onze zoon, schoondochter, en twee kleinkinderen. Wij pasten op de kinderen, en mijn zoon en schoondochter wilden het jaar daarop een koeriersbedrijf starten. Veel gezelligheid, en goede buren, en vrienden.
  • In 2002 kwam mijn schoondochter door een ongeluk om het leven.
  • Daardoor werd het koeriersbedrijf ook een onderdeel van ons leven.
  • Tien jaar na het ongeluk, is onze zoon hertrouwd, en zijn zij ergens anders gaan wonen. Wij waren weer met z’n tweeën, wel veel bezoek.
  • Mijn man werd ziek, en geopereerd. Tijdens onze vakantie in Duitsland is hij plotseling overleden. Iedereen staat je bij, maar het leven gaat verder. Het bezoek neemt af, en dan ben je ineens eenzaam. Je wilt zoveel mogelijk zelf doen, maar dat lukt niet altijd. Deels door neuropathie en artrose (pijnklachten).
  • Ik kwam erachter, dat hulp vragen heel moeilijk is. Ik wil niet “lastig” zijn…
  • Het contact wat ik vroeger met de buren had, is er haast niet meer, tenzij ikzelf een kopje koffie ga halen, en waarbij ik dan ook vraag:” kom ook eens bij mij koffie drinken”. Maar iedereen is druk, en voor je het weet, wordt het contact minder.

  • Ik had een tweelingzus, ook diabetes type 1(vanaf haar 12de jaar).
  • Zij heeft in 1972, doordat zij 1 dag en nacht in coma heeft gelegen, een hersenbeschadiging gekregen en is nooit meer dezelfde geworden, die ze was.
  • Ze kon de eerste tijd niet meer praten, at de bloemen op, en wist niet, dat ze een zoontje had. Haar kleine hersenen functioneerden niet meer.
  • Ze was totaal iemand anders.
  • Na het ziekenhuis, kwam ze in open tehuizen in Amsterdam terecht, en dat betekent, dat patiënt verantwoordelijk is voor zichzelf.
  • Er is daar veel gebeurd. Zo gebeurde het vaak, dat ze “zoek” was. Ik zal niet uitleggen wat dat voor ons betekende.
  • Uiteindelijk is ze in Purmerend terecht gekomen in een nieuw gebouwd “dorp” voor verstandelijk gehandicapten.
  • Ze is op 13 september 1986 overleden.
  • Voor mij is dit beangstigend, omdat als je in coma raakt, jijzelf niets meer kunt doen.

  • Omdat ik nu alleen woon, ben ik op zoek gegaan naar een alternatief, en op internet zag ik websites over hulphonden staan, ook voor diabetes patiënten.
  • Ik vond niet direct een hondenschool bij mij in de buurt, maar via een andere hondenschool, kreeg ik het adres van de “Stichting HERO” in Ter Aard (naast Assen gelegen). Zij hadden een project gestart i.s.m. het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen, om speciaal voor diabetespatiënten, hulphonden op te leiden.

  • Sinds april 2015 heb ik nu een D.A.D. hulphond (Diabetic Alert Dog).
  • Ze was 6 maanden oud, toen ik haar in huis kreeg, en is nog in opleiding.
  • Deze opleiding wordt, onder begeleiding van professionele trainers, in kleine groepen aan ons gegeven, zodat er meteen een band ontstaat tussen de hond en de hulpbehoevende. Eerst tweemaal per week, en daarna eenmaal per week. Verder train jijzelf iedere dag met de hond.
  • Het is een zeer intensieve opleiding, maar met de tot nu toe bereikte resultaten, maakt het mij zo blij, het geeft mij zekerheid, en ik ben niet meer alleen.

  • Dit is zo fantastisch om te doen, en zo leuk voor hond en baas.
  • Je leert elkaar door en door kennen, en het geeft zoveel voldoening, als je merkt, dat ze inderdaad de “hypo”-, of “hyper” geur waarneemt, en je dan duwt (hypo), of trekt (hyper) aan een touw om je pols, of broekriem, om te waarschuwen.
  • Het is voor ons beiden een spel, elke dag ben ik met haar bezig, en we hebben er veel plezier in.
  • Als we de stad ingaan, krijg ik veel contact met andere mensen, en dat is ook leuk. Ik ben niet meer zo geïsoleerd, ga naar buiten, wandel veel. Bewegen is belangrijk voor mij. Met Faro voel ik mij zeker, en kan ik zelfstandig zijn.
  • We leren veel van elkaar, ze beschermt mij. Dat heb ik ervaren, toen ik een ochtend wakker werd met vreselijke kramp in mijn been, en ik niet rechtop kon staan, doordat ik zo duizelig was, en glijdend op mijn rug naar de buitendeur moest, om de haak eraf te draaien. Ik had de buren om hulp gebeld, en lag op de grond. Bij binnenkomst moest ik Faro eerst kalmeren, voordat ze mij konden helpen. Zij hadden ook 112 gebeld, dus kreeg ik meteen eerste hulp.
  • Is allemaal goed gekomen, maar wel heel angstig geweest.

    Ik heb haar Faro genoemd, naar mijn man, zijn naam was Raffaele, de eerste lettergreep “Raf” heb ik omgedraaid, en er een “o” achter geplaatst; Faro betekent “lichtbundel”, en dat is ze ook.

  • Foto's van Irene en Faro

    Informatie

    Opleiding
    Diabetic Alert Dog

    Geslacht
    Teef

    Ras
    Goldendoodle

    Stamboom (pdf)

    Stichting HERO

    Bij Stichting HERO draait alles om honden en mensen die aan de zijlijn van de maatschappij staan. De Stichting helpt door de inzet van hulphonden: blindengeleidehond, adl-hulphond (Alle Daagse Levensbehoeften), buddyhond en DAD (Diabetic Alert Dogs).

    OVER ONSMISSIE & VISIEBESTUURSTEUN ONS

    Telefoon 0592 - 269 290

    GA NAAR de CONTACTPAGINA »